Steen als metgezel

Een onderzoek naar geur, warmte en zorg binnen de woonomgeving. Via terracotta geurstenen en spekstenen als warmteaccumulatoren wordt een ritueel voorgesteld waarin materialen geleidelijk worden "opgevoed" en zo betekenis, herinnering en affectieve waarde verzamelen.

+

Arno’s laatste dans

Dit project vertrekt vanuit een paalwoning als ‘sterfkamer’ waarin Arno Hintjens (beter bekend onder de artiestennaam ‘Arno’) , volgens mijn verbeelding, zijn laatste dagen doorbrengt.

+

Rising Table Bureau in landschapskantoor voor striptekenaars
- alter ego Alan Wexler -

Drie thema’s staan centraal bij Alan Wexler & in ‘Rising Table’. Namelijk zelfopgelegde spelregels, catalogiseren & coöperatie.

Ons startpunt is een set van vier stoelen en een tafel. Dit is de beperking die we onszelf opleggen en waar we niet van mogen afwijken.

Het tafelblad fungeert als een catalogus van het materiaal beschikbaar voor de striptekenaars. Dit verwijst naar Wexlers ontwerpmethodiek waarin ordening en functionele beperking het creatieve proces sturen.

Coöperatie tussen de vier striptekenaars is de sleutel om de bureau te kunnen gebruiken. Het tafelblad wordt pas toegankelijk wanneer de stoelen simultaan naar beneden worden getrokken en men erop gaat zitten om de zwaartekracht tegen te werken.

Het tekengerei wordt voortdurend doorgegeven tijdens het tekenproces, wat ook nog eens de interactie tussen de tekenaars afdwingt en zorgt voor een uniek resultaat.

Er ontstaat een dynamische werkruimte waarin collectief functioneren en individuele creativiteit in balans zijn. Dit ontwerp stelt vragen over de autonomie en de samenwerking in de hedendaagse samenleving.

Muziekdome

Het startpunt om te komen tot deze stage zijn de elementen water en lucht.

Centraal ligt het podium, dit vormt de kern van de ruimte. Alle andere functies aanwezig zijn vorm gegeven aan de hand van de vorm van het podium.

Het podium ligt ingesloten in een luchtstructuur, dit creëert een vorm van intimiteit die je niet hebt wanneer je buiten de dome staat. De dome bestaat uit semi-transparant vlies (TPU).

In de dome heb je zitbanken, deze hebben een dubbele functie. Als eerste vanzelfsprekend als zitelement maar daarnaast dient het ook voor de optimalisatie van de luchtkwaliteit, luchtvochtigheid. Dit komt doordat we gebruik hebben gemaakt van hennepblokken die een vochtregulerende werking hebben.

Nu gaan we uit onze dome. Dan zien we dat er nog 3 verschillende ruimtes aanwezig zijn. De bar, de toiletten en de backstage – ruimte.

De wanden die de toilleten afsluiten van de rest van de ruimte zijn waterwanden, waterreservoirs. Op die manier kan je re genwater gebruiken voor de werking van de toiletten. De wanden die de backstage afzonderen van het publieke deel zijn hennepwanden. Deze optimaliseren dus ook de luchtk waliteit, luchtvochtigheid.

We hebben ook aandacht gespendeerd aan de tijdelijkheid van ons ontwerp. Elk onderdeel is autonoom en demonteerbaar. Dit zorgt ervoor dat dit ook nog naar andere locaties zou kunnen verplaatst worden.

Het zonnepaviljoen - Vleugel C


Om de relatie tussen gebouw en zon te onderzoeken, werd een lichtsimulatie uitgevoerd op de langste dag van het jaar. Deze simulatie toonde aan dat het interieur in zijn oorspronkelijke toestand, zonder dakopening, gedurende de volledige dag in de schaduw lag. Vanuit deze vaststelling ontstond de prikkeling om een manier te zoeken waarop binnen het paviljoen gekozen kan worden tussen een licht- en een schaduwzone.

Met dit als startpunt werd een opening in het dak gevormd om een dynamisch licht- en schaduwspel te creëren. De proporties van deze opening zijn afgeleid van de bestaande patrijspoorten in het paviljoen. Een nieuwe lichtsimulatie onderzocht vervolgens de impact van deze ingreep en vormde de basis voor het verdere ontwerp.

Het paviljoen krijgt een seizoensgebonden invulling. Tijdens de zomer functioneert het als bar en ontmoetingsplek, waar bezoekers kunnen genieten van de wisselwerking tussen zonlicht en architectuur. Hiervoor worden een bar en inklapbare tafeltjes toegevoegd. In de winter transformeert het paviljoen tot een stille, contemplatieve ruimte. Regenwater verzamelt zich in de centrale zenitput en vormt een tijdelijke waterpartij die de lucht weerspiegelt. De inklapbare tafeltjes vormen een knipoog naar deze wintersituatie: net als het water fungeren zij als reflecterende oppervlakken die het veranderende hemelbeeld zichtbaar maken.

Trap naar het onbekende

De trap vormt een verbinding tussen de persoon en het onbereikbare, het open zicht, het ver gezicht. Een plaats om even op jezelf te zijn, verbonden te zijn met jezelf.

De trap ontleent zijn vorm aan mijn lichaam en de verschillende houdingen die het aanneemt. Voor de tredes nemen we afstand van de gangbare norm en implementeren we de natuur aan de hand van de reeks van fibonacci.